مقدمه: اندازه و شکل دندان ها به شدت تحت تاثیر عوامل ژنتیکی بوده و به علت اختلال در مراحل تمایز شکلی و بافتی تکامل جوانه ی دندانی، آنومالی ها ایجاد می شود و معمولا در دندان های دایمی شایع تر از دندان های شیری است. شایع ترین مورد، پیدایش اختلال اندازه ی دندان، در ناحیه ی لترال اینسیزور فک بالا و پرمولرهای دوم هر دو فک است، موارد دیگر مانند فیوژن یا ژمیناسیون به نسبت کمتر شایع هستند. حدود 5 درصد مال اکلوژن ها، ناشی از عدم تناسب اندازه ی دندان های فک بالا و پایین نسبت به یکدیگر است. به دلیل ارتباط مستقیم بین دندان های شیری و دایمی، بررسی صحیح و به موقع شرایط دندان های شیری ضروری بوده و با مداخله ی به موقع در دوران دندان های مختلط و خارج کردن دندان شیری مالفورمه و هدایت رویشی سایر دندان ها ضمن ایجاد روابط اکلوزالی نرمال در بین دو فک از ایجاد یک مال اکلوژن پیچیده تر جلوگیری می شود. معرفی مورد: بیمار مورد نظر، پسری 9 ساله در مقطع دندانی مختلط با علامت تاخیر رویش دندان لترال دایمی سمت راست فک پایین و نامرتبی دندان های قدامی فک بالا، پانزدهم مهرماه سال 1398 به بخش ارتودنسی دانشکده ی دندان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مراجعه کرده و تحت درمان قرار گرفت. نتیجه گیری: پس از تشکیل پرونده، مراحل قالب گیری از بیمار و تهیه ی رکوردهای تشخیصی مانند رادیوگرافی پانورامیک و فتوگرافی های داخل دهانی انجام شد و سپس دستور خارج کردن دندان شیری مالفورمه داده شد. در مرحله ی بعد با نصب بند روی مولرهای اول دایمی و قالب گیری مجدد، با تهیه و نصب لینگوال آرچ مناسب جهت حفظ فضای رویشی در ناحیه ی کانین دایمی پایین و جلوگیری از کلاپس لینگوالی دندان های قدامی و افزایش اوربایت بیمار درمان وی انجام گرفت.